FOTO'S SPREKEN

Onder redactie van Peter van Tuijl


Harry Sikkenk, bondsmentor bespreekt foto’s van leden

Marij van den Munckhof (Fotogroep Horst aan de Maas)


Tijdens een korte workshop ‘werken aan series’ in Limburg viel mij het werk van Marij van den Munckhof op. Deze foto is een beeld uit het dagelijks leven van haar vader, die steeds meer in het verleden leeft. Het is moeilijk om een onderwerp te fotograferen dat je zeer nabij ligt, zonder te veel persoonlijke emotie toe te laten. Persoonlijke emotie leidt vaak tot teleurstellingen, vooral wanneer die door anderen verkeerd wordt geïnterpreteerd. Marij blijkt, ondanks die persoonlijke betrokkenheid, toch in staat te zijn om een bijzonder liefdevolle reportage van haar vader te maken. Een eenzame man in een gemakkelijke stoel voor een raam, waarvan de vitrage voor een groot deel gesloten is. Geen uitzicht, alle kleur is uit het leven verdwenen, wat rest zijn grijstinten en herinneringen. Inmiddels is de vader van Marij helaas overleden, maar deze reportage zal bijzonder en dierbaar voor haar en haar familie blijven. Dit is toch een van de mooie facetten van de fotografie, liefdevolle herinneringen delen.

Tonny Opmeer (FC De Hoeksche Waard)


Bij een jurering viel mij deze foto van Tonny Opmeer op. Een dansende figuur met een bedekt hoofd in een bijzondere omgeving. Harmonieus van kleur, alleen bruin- en wittinten, het invallende licht komt van een raam achter de fotograaf. Dit hoge raam met daarin kleinere ramen draagt bij aan de vlakverdeling. Op het kunstwerk achter de danseres is een labeltje te zien, is het in een museum gefotografeerd? Hoewel, direct invallend licht zie je zelden in een museum. De diepte wordt geaccentueerd door het licht aan de linker kant, dat aangeeft dat daar nog een andere ruimte achter zit. Al met al een mysterieus beeld, dat naast de schoonheid veel vragen oproept. Na de jurering liet Tonny mij weten dat de foto is gemaakt in een papiermuseum en dat de danseres uit een andere foto komt, dit om het mysterie nog te vergroten. Een zeer geslaagde montage waarbij de gebruikte elementen perfect bij elkaar passen.

.

Hans van Essel (FC De Maasstad)


Hans van Essel is gefascineerd door druppelfotografie. Een vooral technisch onderwerp, waarbij het erom gaat om een opspattende druppel zo mooi mogelijk in beeld te brengen. Toch wilde hij op een of andere manier meer creativiteit in zijn werk. Bij zijn vele experimenten ontdekte hij hoe je verschillende vorm- en kleureffecten kan bereiken. Maar hoe maak je nu voldoende verschillende beelden van een dergelijk (statisch) onderwerp? Hans bedacht op een gegeven moment om ‘mislukte’ opnamen te gebruiken, die waarbij de opspattende druppel niet zo mooi als een parasol te zien is. Door het op verschillende manieren combineren van die vormen maakte hij een boeiende serie, die hij als titel ‘Dancing Colors’ gaf. De hierbij afgebeelde foto is er één van, zes druppels die met elkaar een dansgroep vormen. Of gaat het om het balletje dat over gekopt wordt?

Marco de Waal (FC Rotterdam)


Een portret van Xueli, gemaakt door Marco de Waal. Over het algemeen wil een portretfotograaf iets van de gefotografeerde laten zien. Bij het beschouwen van een goed portret zou je de geportretteerde moeten leren kennen. Voor Marco zijn deze invalshoeken, in dit geval, niet van toepassing. Hij gebruikt zijn model om een creatief beeld te maken. Het gaat er niet om het meisje zo mooi mogelijk in beeld te brengen, hij wil zijn eigen fantasiewereld laten zien en maakt daarvoor gebruik van klassieke beeldelementen. Een hoogblond model met warm-rode kleding tegen een koel-blauwgroene achtergrond, het geheel door een vervuild raam gefotografeerd. Door de gevouwen handen, de gesloten ogen en het hoofd enigszins diagonaal krijgt dit beeld iets mysterieus. Met de lichtstreep verticaal van bovenaf door het gezicht wordt het zelfs iets religieus. Al met al een portret dat je aandacht lang vasthoudt en bij nadere beschouwing steeds meer laat zien.