FOTO'S SPREKEN

Onder redactie van Peter van Tuijl


Deze keer laat bondsmentor Jan Nabuurs de foto’s tot ‘leven’ komen.

Miel van Montfort (Fotogroep De Sluiter)


Het fotowerk van Miel kan discussie oproepen bij puristen. Omdat hij regelmatig stevig ingrijpt in zijn beelden vraagt menigeen zich af of dit nog wel fotografie is. Hij wijkt af van gebaande paden en volgt zijn eigen weg. Miel vertelt zijn eigen ‘verhalen’, die soms ook voor hemzelf nauwelijks onder woorden te brengen zijn. Maar toch… Bij deze fraaie compositie blijft het een raadsel wat het daadwerkelijke onderwerp is. Maar waarom zou je dat willen weten? Niet elke foto hoeft een realistische weergave te zijn. Het ‘oog strelen’ of ‘de ziel beroeren’ is ook een prima motivatie. Afhankelijk van je emotionele toestand komt zoiets minder of juist beter binnen. Door vanaf ‘de poot’ linksboven de zwarte en bordeauxrode lijnen te volgen is het beeld gemakkelijk zigzaggend te ‘lezen’. Onderweg kom je allerlei kleurrijke verrassingen (de gele en groene lijnen) tegen. Alles netjes in balans en afgezet tegen de koelere achtergrondstructuur. Dat ‘pootje’ suggereert nog iets van diepte en het totaal is een fraaie abstractie die blijft boeien, mede door de herkenbare fotografische handtekening.

Marij van den Munckhof (Fotogroep Horst aan de Maas)


Marij meldde op Facebook dat ze de ‘foto van de maand challenge’ bij haar fotogroep gewonnen had met deze foto van haar dementerende vader. Ze vermeldde dat het thema “eenzaamheid/verlatenheid” was. Ten overvloede, want die boodschap spát eraf. De hele wereld leeg, met slechts één persoon in het midden. De panoramavorm versterkt het gevoel van weidsheid en, omdat er verder niet echt iets te zien is, ook dat alleen zijn. De looprichting kan je lezen als ‘de toekomst in’ en die is hier ook al niet helder doordat de mist alles afdekt. Daarmee gaat het verhaal niet alleen letterlijk over eenzaamheid, maar is het tevens een metafoor voor dementie. Ook figuurlijk gezien verdwijnt vader langzaam… Marij maakte geen vrolijk stemmende plaat, maar een indringend beeld met een herkenbaar actueel maatschappelijk thema. De foto laat het verhaal letterlijk zien, maar de (dementie-)betekenis en de persoonlijke betrokkenheid zijn belangrijke extra lagen. De keuze voor zwartwit en het gebruikte contrast versterken het unheimische gevoel. Een foto die onder je huid kruipt.

Jan Janssen (Persoonlijk lid)


Alle elementen van deze foto zouden bij Pijler 1 van de cursus Fotobespreken een lange beschrijving kunnen genereren, want er is veel te zien. Samen maken ze het verhaal. Behalve de ouderwets aandoende stoelen, de mat en de kachel, onder meer een televisie en een kingsize koelvries-combinatie. Het lage plafond, de waslijn en de krakkemikkig aangelegde elektrische bedrading ogen armoedig. Wat de foto vooral fraai maakt is het diffuse strijklicht, de warme kleuren en het ‘decisive moment’. Precies dát moment waarop de gastvrouw de ruimte binnenkomt met 2 kopjes thee. Een voor zichzelf en een voor Jan? Of toch voor het kleine meisje dat bijna verstopt op die centrale stoel zit? Behalve armoede en misschien ook nostalgie ademt deze foto een tedere combinatie van gastvrijheid, vriendelijkheid en respect. Niet alleen van de gastvrouw richting gast/fotograaf, maar ook andersom. Door het iets lagere (dan ooghoogte) standpunt van de fotograaf kijk je óp tegen de gastvrouw. Letterlijk maar ook figuurlijk. Jan maakte een sterk verhalende foto met een warme touch.

Gertjan van Soest (Fotoclub BGC)


Gert-Jan fotografeerde een verlaten industrieel gebouw, dat na de ontmanteling kennelijk nog ergens anders voor gebruikt werd. Is er een feestje geweest of was er een langduriger verblijf? Er lijkt een sneeuwkleed aan fastfood-bakjes te liggen. Naast alle troep ook nog een rollator en een rolstoel. Die laatste 2 zijn bijzonder. Heeft er een wonder plaatsgevonden en zijn ze daarom achtergebleven? Wie weet wat er gebeurd is? In elk geval waren er meelevende mensen gezien de sorry-kreet op de muur en ook de Escher-achtige tag in de achterste ruimte suggereert iets van cultureel besef. Ondanks alle rommel heeft het totaal een positieve sfeer. Het licht en de iets omhoog getrokken rolpoort suggereren een soort ontsnappingsmogelijkheid, waardoor het geheel niet beklemmend is. De kleine donkere rolstoel en de grote lichte doorgang houden elkaar compositorisch goed in evenwicht.

Gertjan fotografeerde het tafereel haaks op de grote muur, waardoor alle lijnen en vlakken bijna Mondriaan-achtige verhoudingen krijgen. Met een dergelijk perspectief geef je als fotograaf bovendien een neutrale kijk op het tafereel.