Interview


Huub Bierens

Persoonlijk lid van de Fotobond, en van Sept: een groepje van 7 “eigenwijze” mensen.

Vreemde reflecties 1

Interview


Huub Bierens

Persoonlijk lid van de Fotobond, en van Sept: een groepje van 7 “eigenwijze” mensen.

Vreemde reflecties 1

Ik was altijd geïnteresseerd in beeld en moderne beeldende kunst. In de jaren ‘70, rond mijn 22e, ben ik gaan fotograferen. Een vriend had een doka, wat ik erg leuk vond, en zo ben ik begonnen. Serieus werd het vanaf 1986, toen ik lid werd van FWS Maassluis. Dat heeft me veel gebracht. Bij Eric van Straaten, een van de FWS-oprichters, volg ik nu een masterclass.

Vreemde reflecties 2

Vreemde reflecties 3

Vreemde reflecties 4

Thema

In het begin maakte ik vooral landschappen. Ik heb ook mensen gefotografeerd, maar dat hoort toch niet zo bij mij. Nu onderzoek ik een andere richting. Ik ben meer gaan fotograferen na mijn pensionering, en meer naar kunst gaan kijken. Die belangstelling voor moderne kunst probeer ik ook te combineren met mijn fotografie. Ik denk over hoe ik kunst kan maken die er nog niet is, wat anderen niet al doen. Een kunstwerk kan me soms fascineren zonder te weten waarom. Dat kan ik ook hebben met muziek, die me soms ontroert en meeneemt zonder dat ik kan benoemen waarom. Ik onderzocht waar dat mee te maken kan hebben. Het blijkt, dat veel kunstenaars die intuïtief werken, ook zo naar kunst kijken. De fotografen-kunstenaars, in wie ik nu geïnteresseerd ben, benaderen hun onderwerp allemaal zo.

Vloerkleedje

Nocturne 1

Nocturne 3

Nocturne 5

Nocturne 2

Nocturne 4

Nocturne 6

In het begin maakte ik vooral landschappen. Ik heb ook mensen gefotografeerd, maar dat hoort toch niet zo bij mij. Nu onderzoek ik een andere richting. Ik ben meer gaan fotograferen na mijn pensionering, en meer naar kunst gaan kijken. Die belangstelling voor moderne kunst probeer ik ook te combineren met mijn fotografie. Die omslag kwam een paar jaar geleden bij de expositie in het Fotomuseum in Den Haag van Paul Kooiker: “Nude Animal Cigar.” Een wonderlijke combinatie van slecht gefotografeerde beelden, lelijke modellen en sigarenpeuken. Ik dacht: als dit kunst kan zijn, dan is er heel veel mogelijk. Het sprak me niet direct aan, maar hield me wel bezig. Het is onbegrijpelijk hoe die combinaties van beelden zijn, maar het raakte me wel.

Droom 1

Droom 2

Droom 3

Droom 4

Boompje

Ik ben ook geïnteresseerd geraakt in Aziatische fotokunst, de Koreaanse Jungjin Lee b.v. Zij heeft geweldig werk afgedrukt op rijstpapier, erg verbeeldend. In een interview op Youtube kan zij ook niet benoemen waarom ze dat werk zo heeft gemaakt. Dat vind ik fascinerend. Als je het werk duidelijk kunt uitleggen, vind ik het vaak minder interessant. Zij fotografeert echt vanuit haar ruggenmerg. Ook werk van Masao Yamamoto, een heel simpele man, die in een bos woont en zijn onderwerpen in de natuur vindt.

Maar het gaat niet over de natuur, het gaat puur over zijn gevoel. In mijn beleving is het maken van kunst puur gevoel in plaats van ratio. Als ik voor een schilderij van Mark Rothko sta, ervaar ik dat als tamelijk onbegrijpelijk. Dat fascineert mij. Hij zegt: ”Ik probeer met mijn schilderijen hetzelfde te bewerken als muziek van b.v. Bach kan doen”. Dat herken ik niet helemaal in zijn werk, maar ik voel wel wat hij bedoelt.

Bos 1

Bos 2

Bos 3

Bos 4

Meer kunstenaars hebben zo’n benadering, b.v. Awoiska van der Molen. Zij zegt in een interview: “Ik ben niet primair geïnteresseerd in landschap, het gaat om het gevoel dat ik heb als ik op die plek ben. Dat gevoel probeer ik over te brengen.” Dat is precies wat ik ook zou willen. Puur intuïtief kijken en te werk gaan, en daarna gaan kijken en nog eens kijken. Na een paar weken bewerk ik het en geef er een andere draai aan, waardoor het nog meer vervreemdend is en ik de kijker op het verkeerde been zet.

Ik fotografeer dichtbij huis en bij mezelf, waarbij het er niet om gaat wat ik fotografeer, maar om het gevoel dat ik bij de kijker wil oproepen. Het hoeft niet mooi te zijn, het kan ook verbazing, boosheid of schurend zijn, of dat men het lelijk vindt, als het maar iets doet bij de kijker. De Belgische fotograaf-kunstenaar Dirk Braeckman, met sombere zwart-wit beelden, zegt: “er zijn twee soorten fotografen: storytellers en picturemakers. Ik ben een picturemaker, ik maak een autonoom beeld en dat moet het doen”.

Blinde muur

De zogenaamde heg

Stadsnatuur tussen woonblokken

Zit er verloop in je ontwikkeling?


De laatste tijd vertrouw ik meer op werken vanuit mijn gevoel. In het begin wilde ik mooie plaatjes maken. Wat ik zag in de fotobladen wilde ik óók. Later kreeg ik de behoefte me te onderscheiden, iets doen wat anderen niet doen. Ik las over kunstenaars en toen kwam ik bij mijn gevoel uit. Er ging een wereld voor me open, weliswaar een moeilijke wereld, maar het voordeel is dat je er niet voor hoeft te reizen. Ik maak de mooiste foto’s binnen een straal van anderhalve kilometer om mijn huis, in een omgeving die ik ken. Soms zie ik een bijzondere lichtval of situatie en dan kom ik tot het uitdiepen van een thema. Ook heb ik een keer meegedaan met de Fotobondswedstrijd “vijf met samenhang”. Met heel simpele intuïtieve beelden, die technisch niet perfect waren, kwam ik op de 5e plaats. Het was me duidelijk dat ik daarmee door moest gaan. Ik heb geen boodschap met mijn foto’s, ik wil mensen raken. Als iemand me vraagt wat mijn foto betekent, zeg ik dat ik dat niet weet en dat het misschien wel nergens over gaat, maar dat het hopelijk wel iets met de beschouwer doet.

Stadsnatuur tussen woonblokken

Zijn er momenten waarop je fotografie is veranderd?


Vroeger wilde ik ook straatfotografie doen. Dat probeerde ik, maar dat hoort niet bij mij, ik vond het ook gênant om zo dicht bij mensen te komen. Als ik een foto maak van mensen, moet die ook iets zeggen over die persoon. Er zijn fotografen die dat heel goed kunnen, zoals Ed van der Elsken. Ik heb geen beeld in mijn hoofd als ik ga fotograferen, wel een sfeer. Als ik ga wandelen neem ik meestal mijn camera mee.

Gordijnen 1

Bewerk je je foto’s ook?


Bijna altijd. Als iets in de compositie mij stoort dan verander ik dat. Je mag wel zien dat het bewerkt is, maar het beeld moet wel realistisch ogen. Er zijn foto’s waar ik een paar dagen aan werk. Ik fotografeer een beeld vrij spontaan en daarna komt het echte werk. Ik investeer daar soms veel tijd in.

Gordijnen 2

Wat zijn je ideeën voor de toekomst?


Ik zou heel graag exposeren in een serieuze galerie. Misschien lukt het met ons groepje in een lokaal museum. Er lopen enkele contacten, maar door de corona is alles op zijn kop gezet. Ik zit tegenwoordig met mijn foto’s ook op Instagram. Het is een mooi middel en je krijgt daar ook reacties die je bevestigen in je werk. Fotografen die ik goed vind zijn o.a. de vijf die ik al noemde. Niet dat ik ze imiteer, maar ze inspireren me. Ik heb een serie gemaakt geïnspireerd op Yungjin Lee, waarbij ik het rijstpapier als een filter voor mijn foto’s heb gebruikt.

Gordijnen 3

Suggestie van het gebruik van rijstpapier 1

Suggestie van het gebruik van rijstpapier 2

Suggestie van het gebruik van rijstpapier 3

Suggestie van het gebruik van rijstpapier 4

Hoe zou je de kern van je werk samenvatten?

Zoals een Amerikaanse fotograaf in een interview zei: “Art needs heart and not access to the mind” (Kunst heeft hart nodig en geen toegang tot de geest).

Is er iets wat je nog graag zou willen?

Ik zou graag een kunstenaar willen zijn en nog beter willen leren kijken. Ik voel me wel vaak kunstenaar, maar ik vind het te aanmatigend om te zeggen dat mijn werk kunst is. Ik kan zelfs niet zeggen dat ik een goede fotograaf ben. Ik ken uiteraard de basisprincipes, maar ik ben niet erg geïnteresseerd in al die technische dingen.

Anna Basemans

Geïnteresseerd? www.huubbierens.nl.