Rianne en Coco

Interview


Els Baltjes:

Focus op licht en portretten

“Al heel jong had ik een Agfa Clack. Ik ging pas gepassioneerd fotograferen in 2004, toen ik een digitale camera kreeg van mijn man. Ik fotografeerde daarvoor ook wel. Als student kocht ik een 2e-hands reflex, maar het was met die filmpjes zo duur. Ik wilde experimenteren en er zaten soms rolletjes tussen met foto’s die ik niet goed vond. Zoveel geld had ik destijds niet, zodat het een leuke hobby op de achtergrond bleef. Tenslotte werd fotografie mijn passie. De digitale camera vind ik een complete foto-opleiding: je ziet meteen wat je niet goed doet. Dan zoek je uit hoe het wel moet.”

Stijn

Fijke

Joke, Rembrandt leeft

Theo

Vanity en Ashley

Heb je jezelf dat allemaal aangeleerd?

Niet helemaal, de basis wel. Ik heb me in 2008 ingeschreven voor de vakopleiding bij de School voor Fotografie in Breda. Na het tonen van mijn portfolio werd ik meteen aangenomen. Achteraf was het niet handig om de basis over te slaan, want ik had altijd het gevoel dat ik maar wat doe. Ik maak wel mooie foto’s, maar als ik moet uitleggen wat ik heb gedaan, heb ik geen idee. Ik heb het uiteindelijk wel geleerd, doordat mijn fotowinkel me 10 jaar geleden vroeg om een werkgroep te begeleiden, vooral voor de creativiteit. Dat heb ik samen gedaan met een collega uit de winkel, die goed was in techniek. Van lieverlee heb ik alles over techniek opgezocht en nu weet ik dat ook. Ik merk wel: hoe meer ik weet over techniek, hoe meer ik beperkt word in mijn creativiteit. Ik heb soms het gevoel dat ik vroeger mooiere foto’s maakte, toen ik minder goed wist wat ik deed, dan nu ik weet wat ik doe.

Is je hoofdonderwerp altijd het portret geweest?

Nee, in het begin fotografeerde ik alles. Hoe meer ik naar andermans werk kijk, hoe meer het me opvalt dat portretten mij het meest kunnen raken. Macro’s vind ik prachtig, natuur, landschappen, maar foto’s die me echt raken zijn toch portretten. Dat maakt dat ik die kant in ben gegaan.

Kun je benoemen wat je raakt in portretten?

Ik weet het niet zo goed. Vaak de blik, de verlichting. Licht geldt voor alles, mooi licht is voor mij de trigger. Met portretten kan ik dat zelf een beetje sturen. Maar als ik buiten ben en zon en schaduw zie, fotografeer ik ook alles.

Carolien

Rianne 2

Mij valt de verstilling op in veel van je portretten. Zijn er fotografen die je inspireren?

Ik ben fan van Stephan Vanfleteren, maar ik werk zelf niet in die stijl. Ik heb het wel geprobeerd, maar ik neig toch naar kleur. Onlangs ontdekte ik Frank Ruiter. Die maakt foto’s een beetje in de stijl van Vanfleteren, maar in kleur. Ik volg nu een mentoraat bij Diana Bokje, met als doel het portret als kunst aan de muur, en proberen de emotie te vangen. Ik vind het werk van de anderen in de groep ook heel inspirerend. Via de Fotobond doe ik mee aan wedstrijden. Ja, ik heb ook wel erkenning nodig. Het is leuk als je foto’s gekozen worden, dat stimuleert me heel erg. Foto Nationaal daagde me uit om een serie te maken. Dat werden stillevens en die serie is ook gekozen. Dan krijg ik het idee dat ik wel wat kan. Ik twijfel daar nogal aan. Het is iets van mij, ik zie altijd beter werk.

Eva

Max

Kun je iets meer zeggen over je ontwikkeling?

Vóór de reflex en de digitale camera fotografeerde ik op vakantie, familie en medestudenten, vaak op automatisch. Met de digitale camera ben ik me gaan richten op het kunstzinnige en veel met licht. Ik heb een macro-periode gehad: vliegjes, lieveheersbeestjes. Met landschappen had ik nooit zoveel, met natuurfoto’s ook niet echt. Bij de School voor Fotografie moest ik echt uit mijn comfortzone. Dingen doen die ik doodeng vond, zoals de straat op, en opdrachten waarvan ik dacht: dat durf ik niet. Een multiculturele serie b.v. Ik ben die winkeltjes binnengestapt, doodeng, maar ik moest wel. Mijn afstudeerproject was heel bijzonder: foto’s van mensen met een psychiatrische achtergrond. Daarvoor heb ik bij de Nijmeegse organisatie De Kentering gevraagd of ik mijn project bij hen mocht doen. Ik heb bij die mensen thuis gefotografeerd met iets dat heel waardevol voor hen was. Daar is een boekje van gemaakt. Ik heb toen veel met de flitser gewerkt, wat ik eigenlijk niet mooi vind, maar het was wel een mooie serie.

Merel

Coco

Merel 2

Theo 2

Jasper

Hoe ga je naast je werkgroepen verder met je eigen werk?

In het mentoraat bij Diana probeer ik mijn portretten meer inhoud te geven. Soms fotografeer ik iemand en dan zie ik: die hééft het. Maar ik wil juist mensen die dat niet hebben ook mooi op de foto krijgen. Ik zoek hoe ik mensen op hun gemak kan stellen, hoe ik dat kan krijgen wat ik wil. Hoe vang ik de emotie, een goede blik, een goede vorm. Het licht moet goed vallen. Ik ben altijd zenuwachtig als ik een portret ga maken. Ik probeer het zoals ik op mijn website aangeef: ‘Jouw portret als kunst aan de muur’. Een beetje Rembrandt-licht. Ik vraag mensen om iets zwarts aan te trekken, en dat tegen een zwarte achtergrond, zodat je alleen het gezicht krijgt, waardoor er zo min mogelijk afleidt. Voor de wedstrijd ‘Rembrandt leeft’ heb ik geëxperimenteerd met in het donker schilderen met licht. Die foto is als 6e geselecteerd.

Diede

Eva 2

Jasper 2

Vincent

Hoe kom je aan je mensen

Ik vraag mensen die ik ken, ik durf niet op vreemden af te stappen. Dat zou ik wel willen durven, omdat ik vaak mensen tegenkom, die opvallen door iets aparts, mooi haar, gezicht of kleding, die ik wel voor de camera zou willen hebben. Maar ik durf het niet te vragen. Ik vind het moeilijk om mensen die ik niet ken in mijn huis te vragen. Ik fotografeer nu voor ons wijkkrantje en ook dat is zo’n goede opleiding. Ik kom dan bij mensen thuis of op hun werk. Ik weet van tevoren nooit wat voor licht er is, wat voor persoon het is. Ik ben daar enorm in gegroeid. Ik flits liever niet en werk met bestaand licht. Ik durf nu meer bij mensen thuis op zoek te gaan naar waar licht is. Ik neem de flitser mee voor als het echt niet anders kan. Mijn focus ligt op licht en portretten. Anna Basemans

Meer: www.eb-fotoart.nl